Jan van Halst: ‘FC Wageningen was mijn opstap naar een mooie voetbalcarrière’

Jan van Halst schrijft boek: ‘Kopzorgen’

Door Dick Martens

HENGELO ,,Kom maar naar Stravinsky, hier in Hengelo”, was de uitnodiging van Jan van Halst op het interviewverzoek ten behoeve van Stad Wageningen. ,,Daar kunnen we rustig zitten en lekker ‘bomen’ over FC Wageningen en mijn boek ‘Kopzorgen’.” Stravinsky, de Pools-Russische componist, staat op Wikipedia beschreven als ‘een van de invloedrijkste componisten van de 20e eeuw, en een centraal figuur uit de modernistische muziek’. Vertaald naar Van Halst, de familieman, de voetballer, de bestuurder en de spreker hebben de componist en de ex-voetballer, zeker de nodige raakvlakken, als je die projecteert op zijn levensmotto: ‘Mijn drive is om mensen te inspireren het maximale uit zichzelf en hun teams te halen’.

VANUIT MIJN HART ,,Het boek heb ik echt vanuit mijn hart geschreven”, aldus van Halst, roerend in zijn koffie. ,,Bovendien heb ik liefde voor het schrijven. Die is langzaam ontstaan. Ik vond en vind taal nog altijd mooi. De talen zaten ook op school in mijn vakkenpakket en mijn vader, die in het onderwijs zat, pushte mij daarin ook. En tijdens mijn voetbalcarrière schreef ik ook al columns. Dat was echt hartstikke leuk. Ook ging ik brieven schrijven naar mijn vrouw en kinderen, dat deed ik met kerst. Toen kreeg ik de impact van het schrijven pas echt door. Zeker als zij die brieven gingen voorlezen. Dan komt de lading weer extra ‘binnen’. Dat was ook het geval toen ik het boek aan het schrijven was, het terugkijken riep de nodige emoties op.” Als voetballer was Van Halst een laatbloeier. 

KINDERDROOM ,,Ik had altijd wel die kinderdroom om profvoetballer te worden, ‘de bal’ was mijn grootste vriend. Maar die kreeg pas echt gestalte, nadat ik in het seizoen 1989-1990 bij FC Wageningen terecht was gekomen. Ik had het bij FC Utrecht waar ik via VV Jonathan, mijn eerste club, was gaan spelen, niet echt naar mijn zin. Ik speelde er niet veel, vroeg mij af of dit nu de zingeving van het leven was. Toch wilde ik het nog één jaar proberen, maar wel in combinatie met mijn studie fysiotherapie. Ik kwam weer in een ritme, school, trainen en studeren. Dat paste mij perfect.” Ondanks het feit, dat van Halst maar één seizoen op de Berg bivakkeerde heeft hij er prima herinneringen aan. ,,Ik viel met mijn neus in de boter, want Wageningen had via de Universiteit een uitnodiging ontvangen om een toernooi in Indonesië te komen spelen, op Sumatra. Echt een fantastische trip, waar we ook als groep perfect naar elkaar toegroeiden. Piet Buter was de trainer, die raakte bij mij de juiste snaar. Ik kreeg een goede band met hem en we haalden de nacompetitie, met teamgenoten als Dick Heesen, Bert van de Pol, Frank Reijinga en Arnold Brehler. Ook het trainingsveld herinner ik mij nog al te goed. Dat was lachwekkend. Maar mijn Wageningse optredens brachten mij wel naar FC Twente en later naar Ajax. Ik heb het maximale uit mijn carrière gehaald.” Openhartig is van Halst in zijn boek over zijn fouten, mislukkingen en worstelingen. ,,Daar kreeg ik letterlijk ‘Kopzorgen’ van. Het is moeilijk om je zwakheden te tonen. Toch hebben die mij sterker gemaakt en mij gebracht waar ik nu ben. Ik ben een betere versie van mijzelf geworden.”