Thuis viert 10-jarig bestaan

Oprichter Elsje van de Weg blikt trots en dankbaar terug

Door Kees Stap

WAGENINGEN Vrijdag vierde Thuis op de Stationsstraat het tienjarig bestaan. Wat ooit begon als een ongeloofwaardig idee, een gemeenschappelijke huiskamer voor de stad, is inmiddels uitgegroeid tot een vaste waarde in het Wageningse stadsleven. Elsje van de Weg was tien jaar geleden een van de initiatiefnemers. Zij blikt met trots en dankbaarheid terug.

“We hebben laten zien dat het wél kan,” zegt ze met een glimlach. “Tien jaar geleden geloofden veel mensen niet dat zo’n plek kon bestaan. Nu weten we dat er in Wageningen een enorme behoefte is aan verbinding, creativiteit en openheid. We zijn inmiddels onderdeel van Welsaam en werken daarom structureel samen met veel partijen. Je kunt wel zeggen dat Wageningen Thuis omarmd heeft.”

Thuis is in de afgelopen tien jaar uitgegroeid tot veel meer dan alleen een fysieke locatie. Het is een gemeenschap van doeners, dromers en denkers. Er worden lezingen en buurtmaaltijden georganiseerd, kunstprojecten uitgevoerd, gesprekken gevoerd over stad en samenleving, en nieuwe initiatieven geboren. Het is een plek waar ideeën mogen kiemen, waar fouten maken mag en waar ruimte is voor verschillen. “Wat ik het mooiste vind”, vertelt Elsje, “is dat mensen hier zichzelf kunnen zijn. Je hoeft niets te presteren om erbij te horen. Je mag komen zoals je bent, met al je talenten en twijfels. Juist daardoor ontstaan de meest verrassende ontmoetingen.”

Voor Elsje zelf is Thuis niet alleen een initiatief, maar ook een persoonlijke reis geweest. Toen ze op 23-jarige leeftijd terugkeerde naar haar geboortestad, voelde ze zich juist níet thuis. “Ik kende bijna niemand en wist niet hoe ik mijn plek kon vinden”, blikt ze terug. “In het toenmalige Proef Wageningen Magazine zag ik een artikel over drie studenten die de stad mooier wilden maken. Ik nam contact op en uiteindelijk ben ik samen met Tutku Yuksel Thuis gestart. Dat het een fysieke plek zou worden, was niet eerst niet eens de bedoeling. Maar het pand bleek wel een middel om mensen bij elkaar te brengen. Door Thuis te bouwen, heb ik uiteindelijk ook mijn eigen thuis gevonden. De ontmoetingen hebben mijn blik op de wereld verruimd. Ik heb vrienden voor het leven gemaakt. En ik ben dankbaar dat ik vanuit mezelf iets kan bijdragen aan de samenleving.”

Toch gaat Elsje Thuis verlaten. “Ik vind het tijd worden om het stokje over te dragen. Op dit moment zitten we midden in een sollicitatieprocedure voor opvolgers. Ik heb er alle vertrouwen in dat die met alle vrijwilligers succesvol blijven werken aan Thuis. En dat is nodig, want de wereld heeft plekken als Thuis nu misschien nog wel harder nodig dan toen we tien jaar geleden begonnen.” Elsje heeft zelf nog geen idee wat ze hierna gaat doen. “Ik ga het eerst goed overdragen en dan zie ik wel. Wat ik wel weet is dat ik me op een of andere manier blijf verbinden met Thuis en de Thuismakers.”