Flitsende competitiestart ONA ‘53

‘Terras-analisten’: van kritisch naar uiteindelijk blij en licht euforisch

Door Dick Martens

WAGENINGEN Terwijl op een paar kilometer van Wageningen de laatste parachutisten boven de Ginkelse Heide werden gedropt, gingen boven Sportpark Van Ketwich Verschuur de hemelsluizen open. Dat noopte veel supporters om op het terras de competitiestart van ‘hun’ ONA’53 tegen het Arnhemse ESA te aanschouwen vanonder de grote parasols die daar staan. De verzameling ‘terras-analisten’, evenals de diehards die vanonder hun paraplu de wedstrijd langs de lijn volgden, kregen een op zijn zachtst gezegd ‘levendige wedstrijd’ voorgeschoteld die uiteindelijk de thuisclub een 6-2 overwinning opleverde.

DIK VERDIEND De speelwijze van ONA’53 was al snel duidelijk: ‘druk zetten op de uitverdedigende tegenstander’. Die tactiek was door trainer Martin Mol aan zijn ploeg opgedragen met zeker ook de blamerende 2-0 bekernederlaag van vorige week tegen DFS nog in zijn achterhoofd. ,,Gelukkig waren de jongens ook uit op revanche, maar duurde het nog wel wat te lang voor zij zich daadwerkelijk beloonden”, aldus Mol na afloop. Die beloning, in de vorm van doelpunten, hadden ‘de terras-analisten’ ook liever wat eerder gezien. Nadat al snel Emiel Cortenbach een grote kans had laten liggen, deed zijn ploeggenoot Melle ten Brinke het kansen missen nog eens dunnetjes over. Maar liefst drie maal kwam hij oog in oog met de ESA-doelman, maar de jongeling kreeg de bal niet tussen de palen. Dat ook tot frustratie van de analisten die hun pijlen nu richtten op de moeder van Melle. ,,Je moeder is naar huis”, riepen ze in koor, na weer een gemiste kans. Ook de lijvige reserve doelman van ESA (’Is dat Jeroen Verhoeven?’, klonk het vanaf het terras, verwijzend naar de robuuste oud-Ajax doelman), die de geblesseerde eerste goalie was komen vervangen werd ‘subtiel’ geanalyseerd: ,,Die kan er helemaal niets van”, waren de kenners duidelijk. Een juiste conclusie want de doelman stond vervolgens aan de basis van de doelpunten van Niek van Ginkel en ‘een doelpunt van de maand’ van Ludo Oosting, waardoor ONA op rozen de rust in kon gaan. En nadat Melle ten Brinke kort na rust toch zijn doelpunt meepikte (3-0), ironisch genoeg en dat ontging ook de analisten niet, was zijn moeder nog even druk met het halen van een broodje, leek de wedstrijd gespeeld. ,,Maar toen werden we nonchalant”, zag Mol. ,,En laat je ESA tot 3-2 terugkomen. Gelukkig herpakten we ons en speelden we ook het overtal, nadat hun keeper eruit was gestuurd, prima uit en win je ook in die orde van grootte, dik en dik verdiend.” 

INNIGE OMHELZING Eerst verschalkte Oosting de ingevallen reservedoelman vanaf de penaltystip. Even later vergreep de doelman zich in het strafschopgebied aan diezelfde Oosting en kon hij vertrekken. Oosting stuitte echter op de veldspeler die hem verving, maar de rebound werd door Emiel Cortenbach wel verzilverd (5-2). In de slotfase scoorde hij ook nog de 6-2. Melle ten Brinke kon eveneens terugkijken op een goede uitvoering, al was hij ook zelfkritisch: ,,Ik had vijf keer moeten scoren!” De innige omhelzing en de kus van zijn moeder verzachtte de pijn. ,,Lekker Melle”, klonk het vanaf het terras.