Wageningse ChristenUnie-raadslid Monique Heger stopt na 25 jaar in de lokale politiek

WAGENINGEN Monique Heger neemt binnenkort afscheid van de Wageningse gemeenteraad. Momenteel vormt ze de eenmansfractie van de ChristenUnie.

Door Jan Boer

“Ik ben nu vijfentwintig jaar betrokken bij de lokale politiek, eerst als steunfractielid, vervolgens als raadslid. Ik vind dat het tijd is voor andere dingen. Ik wil me inzetten voor ander vrijwilligers werk. Misschien Buddy to Buddy, het Odensehuis. Ook opschoonwandelingen lijken me leuk. Ja, ik heb een mooie tijd gehad in de raad”, aldus Monique. Peter de Haan, politiek door de wol geverfd en in het verleden raadslid en al eens wethouder, neemt het stokje van haar over. Monique Heger is in totaal tien jaar raadslid geweest en vijftien jaar steunfractielid. “Ik blijf de politiek volgen, misschien in de steunfractie. Ik wil graag iets doen voor de ChristenUnie buiten de gemeenteraad, geluiden ophalen uit de samenleving. Als eenmansfractielid word je zó het stadhuis binnengetrokken. Ja, je staat altijd aan. Er zijn veel dingen die je moet, debatten voorbereiden, bezoeken. Gelukkig word ik geholpen door een geweldige steunfractie van zeven mensen. Zonder hen lukt het je niet”, aldus Monique. Nu wil ze even niks moeten: “Ik zou graag wat meer vrije tijd willen hebben. Ik draag het met vertrouwen over aan Peter, die inmiddels gepokt en gemazeld is. En ik hoop natuurlijk op twee zetels! Dat zou fijn zijn! Ik ben een bouwer, een starter. Als het dan loopt, draag ik het graag over aan anderen. Met onze steunfractie erbij zijn wij een superfijn team. Iedereen heeft veel ruimte en doet veel”. Haar keuze voor de ChristenUnie was een bewuste: “Ik ben een christen. Ik probeer vanuit die waarden naar de samenleving te kijken. Het is fijn om met gelijkgestemden te werken en je aandacht te richten op de kwetsbaren, de mensen die niet altijd voor zichzelf kunnen zorgen. We hebben in Wageningen een fijne gemeenteraad met respect voor elkaar. Het is een raad waar je als oppositie iets gegund wordt, er is veel ruimte om de voorstellen beter te maken”. Ze weet dat een taak als raadslid een bijbaan is, die veel tijd kost: “Dan moet ook het wel leuk zijn! Als eenmansfractie heb je de handen goed vol. Gelukkig heb ik die steunfractie”. Terugkijkend ziet Monique een aantal punten waar haar partij een flinke duit in het zakje heeft gedaan. “Dan heb je het over het verwijderen van reclames uit de bushaltes. Dat hebben wij aangekaart. Minder lichtvervuiling. Het gaat over groen in de bouwplannen, financiën, participatie, het ‘baarhuisje’ op de begraafplaats. We hebben ons hard gemaakt voor de rouwen- en vierenkas op de Markt, steun voor de minima en de AED’s in de stad”. Ik sterk me met de gedachte dat het niet belangrijk is om te winnen, maar om in ieder geval op te staan voor het goede”. Wat gaat ze missen? “Ik zal het absoluut missen dat je in de stad iets kunt betekenen vanuit de raad, ook dat ik plaatsvervangend voorzitter was van de gemeenteraad. Wat ik niet zal missen is dat je altijd iets moét! Ik weet de weg, blijf dichtbij het vuur, ik blijf de boel volgen als het gaat om groen, klimaat, kwetsbare mensen, daar ga ik voor. Maar al die vergaderingen? Nee, die ga ik niet missen, net als de zich steeds herhalende discussies. Er komt nu meer ruimte voor mijn privé. Super fijn!”