Bij ‘De Waterlelie’

WAGENINGEN In de stad zijn negen oorlogsmonumenten, waarvan er acht geadopteerd zijn door basisscholen. Het negende, het sportmonument, is geadopteerd door de Wageningse sportwereld. 

Door Jan Boer

In de Nudestraat staat het Indiëmonument, geadopteerd door de Kardinaal Alfrinkschool. Samen met bewoners van het Indische verzorgingshuis Rumah Kita verzorgen leerlingen van de school elk jaar in de herfst een herdenking. Het monument is een sculptuur in de vorm van een waterlelie, die bestaat uit bloembladeren, waarvan er elf heel zijn en één een open einde heeft als teken van verlies. ‘De Waterlelie’ is in 2010 opgericht ter nagedachtenis aan elf Wageningse militairen, die in het voormalige Nederlands-Indië zijn omgekomen. Eén van de initiatiefnemers van het Indiëmonument was journalist Martin Brink. Hij miste een waardige herdenking voor deze vergeten groep, omdat het verder in de stad vooral om herdenkingen rond de Tweede Wereldoorlog gaat. “Vergeten strijders”, noemde Brink deze gesneuvelde Wageningers, die zich inzetten tijdens de Indonesische vrijheidsoorlog, die tot 1950 duurde.

In zijn toespraak benadrukte burgemeester Floor Vermeulen de moeilijke tijd waarin we leven met de vele bedreigingen wereldwijd: “Al die oorlogen overal, dat moet écht stoppen! Wij gaan voor de vrede en de vrijheid. Dat doen wij in Wageningen op veel momenten, bij veel monumenten. Het maakt ons bewust van het feit, dat wij in Nederland mogen zijn wie we zijn. Die vrijheid was en is er in de oorlog niet, dat moeten we goed beseffen. Ook dit is weer een goed moment om daar bij stil te staan. Nee, nooit meer oorlog!” Michèle van der Togt, leerkracht van de Kardinaal Alfrinkschool zei: “Stilte is in deze tijd schaars geworden. Iedereen heeft tegenwoordig direct overal wel een mening over of vindt ergens iets van. Door de sociale media blijft niets meer wat het is en wordt alles uitvergroot. Daarom blijft het zaak om elkaar te respecteren, naar elkaar te luisteren. Alleen zo kun je je veilig voelen. Door te herdenken leren we lessen uit het verleden, waardoor we beseffen wat vrijheid eigenlijk is. Helaas blijft de wereld van nu zich vullen met verschrikkelijke verhalen. Ondanks de lessen uit het verleden blijkt de mensheid hardleers”. Aylien uit groep acht schreef het volgende gedicht: “Ik ben dankbaar voor de mensen, die voor ons hebben gevochten. Ik ben dankbaar voor de stilte buiten. Ik ben dankbaar voor de zon, die schijnt. Ik ben dankbaar voor de vrijheid. Ik ben dankbaar voor de mensen, die ons bevrijd hebben. Dankbaar zijn is mijn plicht”.