WSDV blijft op titelkoers

WAGENINGEN WSDV lijkt nu echt warmgedraaid. De Wageningse damelite ontdeed zich volgens de regelen der kunst van laagvlieger HDC Hoogeveen en deelt nu met Hijken DTC de koppositie. Er zijn nog vier ronden te spelen, waarna de nummers één t/m vier zullen uitmaken wie er met de landstitel vandoor gaat.

WSDV had op alle tien de borden een ratingoverwicht, wat ook in de uitslag tot uiting kwam. Darya Tkachenko werd door Rick Hakvoort op een verrassende combinatie getrakteerd, maar een vangstelling stond garant voor een zelfs voordelige remise. Een opwarmertje voor haar match later deze maand met Viktoria Motrichko om de wereldtitel.

Simon Harmsma deed weer van zich spreken. Na een boeiende opening en een ijzersterk middenspel werd de toch lang niet zwakke Nick Waterink finaal onder de voet gelopen. Emre Hageman en Henk Grotenhuis ten Harkel maakten het elkaar niet echt lastig. Alexander Baljakin kreeg tegen Maarten Wigchers in een principiële partij voordeel na een gambiet en, na wederzijds offeren, een winnende positie. Koos van Amerongen wilde winnen en speelde met veel risico. Sytze Spijker kon er niet van profiteren en liep, nadat de spanningen waren weggeëbd, in een combinatie die echter net niet winnend bleek.

Alexander Schwarzman gaf Michel Stempgher een lesje klassiek. Zijn tegenstander kwam nog wel op dam, maar het eindspel was kansloos. Jan Groenendijk moest na vijf zeges op rij zijn eerste verliespunt incasseren. Zainal Palmans kwam wel minder te staan, maar slaagde erin op de been te blijven: 10-4. Hij blijft wel topscorer van de ereklasse met twee punten voorsprong op onder anderen Baljakin en Schwarzman. Groenendijk begint op 18 december in het Wageningse stadhuis aan zijn match met Yuriy Anikeev om de wereldtitel.

Machiel Weistra’s omsingelende bewegingen waren op het randje. Klaas Leijenaar kwam geducht opzetten, maar werd in het late middenspel vakkundig weggetikt. Marcel Monteba maakte van de aanval van Lisa Scholtens een kolos op lemen voeten. De doorbraak kwam er uiteindelijk wel, maar toen was het materiaal al te zeer geslonken om nog te kunnen winnen.

Jesse van Beek baalde als een stekker. Na een afwikkeling van Joël Palmans deed hij, voortdurend opgejaagd door de klok, één slechte zet, wat hem uiteindelijk de kop kostte.