Peter vertelt over dementie

‘Al heb ik Alz-heimer, ik blijf gewoon Peter!’

Door Jan Boer

WAGENINGEN Dementie is de verzamelnaam voor ruim vijftig hersenziektes, de naam voor een combinatie van symptomen, waarbij de hersenen informatie niet meer goed kunnen verwerken.

Onlangs was het de Week van de Dementie. Het is een moeilijke hersenziekte waar zo’n 310.00 mensen in ons land mee te maken hebben. Onderzoek wijst uit dat 1 op de 5 mensen dementie krijgt. We spreken mét én over ‘mensen met dementie’ en schrappen bewust de uitspraken: ‘Hij is dement of hij is dementerend’. Wageningen wil een stad zijn waar iedereen zich welkom voelt, ook mensen met dementie. In maart werd de intentieverklaring ‘Samen Dementievriendelijk Wageningen’ ondertekend, het begin van een aanpak van gemeente met verschillende partners. Christina van Uffelen is casemanager dementie van Opella: “Wij zijn onderdeel van de Keten Dementie Gelderse Vallei, zie www.dementiegeldersevallei.nl. We zetten ons er voor in dat mensen met dementie en hun naasten zo prettig en zo lang mogelijk thuis blijven wonen. We begeleiden mensen en hun partners die met deze ziekte geconfronteerd worden”. Wageninger Peter (73) kreeg de diagnose Alzheimer, de vorm van dementie die het meest voorkomt. Peter vertelt: “Mijn hoofd doet aan topsport, omdat mijn hersens constant moeten schakelen. Ik heb dat zelf niet zo in de gaten, ik merk vooral dat ik veel sneller moe word. Wat mij helpt is rust en structuur, dat is een van de redenen dat mijn partner Ellynoor eerder gestopt is met werken. Verre reizen kunnen niet meer. Dit jaar zijn we voor het eerst in Nederland gebleven, in Friesland. Binnenkort gaan we ook nog naar Terschelling. Volgend jaar wil ik graag naar Frankrijk, hopelijk lukt dat nog”. Peter, geboren en getogen in de Oranjelaan, werkte bij de politie en was verantwoordelijk voor het keuren van veiligheidsmiddelen: “Ik was constant onderweg. Het was geweldig werk”. Peter maakt momenteel kennis met het Odensehuis, de ontmoetingsplek waar leven centraal staat, niet geheugenverlies of dementie. “In het Odensehuis vind ik vooral de gesprekken, de muziek en het wandelen door het arboretum erg fijn”, aldus Peter. Ellynoor vervolgt: “Het kortetermijngeheugen wordt lastig, maar Peter weet alles nog van vroeger. Daardoor maken we veel tripjes naar plekken waar hij goede herinneringen aan heeft. We maken er een wandeling, gevolgd door een gezellige lunch. Onze borderterriër Jopie speelt een zeer belangrijke rol. Hoe het begon? Peter kreeg een kort lontje, dat paste totaal niet bij hem. Aan het eind van zijn arbeidsleven kreeg hij de diagnose burn-out, maar dat was waarschijnlijk het begin van Alzheimer. Veel mensen kennen Peter en letten een beetje op hem, wat ik enorm waardeer. Weet je, Peter ís niet zijn ziekte, Peter is Péter. Hij heeft de ziekte dementie! Hij verdient evenveel respect en waardigheid als jij en ik. Peter is heel gezellig en kan gewoon volop meedoen, hij wordt wel sneller moe. Onze situatie geeft ook rijkdom: we leven nu volledig vanuit het gevoel”.