Oudste winkel Churchillweg

‘De waardering, de liefde die je voelt.. zó fijn!’

Door Jan Boer

WAGENINGEN Het is alweer 35 jaar geleden, dat de moeder van Belinda de Harde een handwerkzaak begon. “Mijn moeder stond vroeger op de markt met handwerkspullen met alles op het gebied van haken en breien, want dat was haar grote passie. Het werken op de markt, alles inrichten en weer opruimen, werd haar op een gegeven moment te zwaar. Toen is ze een winkel begonnen aan de Churchillweg 7. Omdat ik in die tijd nog niet precies wist wat ik wilde gaan doen ben ik bij haar in de winkel gaan helpen”, vertelt Belinda. Toen haar moeder stopte nam Belinda de winkel over: “De markt werd haar echt te zwaar. Ja, het was voor mij een mooie stap, want ik ben hier nu heel gelukkig in de oudste winkel aan de Churchillweg!” Belinda vergeet regelmatig dat haar handwerkzaak een winkel is: “Dat komt omdat vrijwilligers hier veel doen. Het is aan de grote tafel bijna elke dag een ontmoeting van veel mensen die niet alleen met brei- en haakwerk bezig zijn, maar het gaat vooral om de gezelligheid. Veel studenten komen hierlangs om spulletjes te kopen, maar ook om uitleg te vragen over haken en breien. Vroeger kwamen hier veel vaste klanten, nu is het wat meer gevarieerder. Het mooiste van alles vind ik de omgang met de mensen, de waardering en de liefde die je van de mensen krijgt. Zo fijn! Er gebeurt hier altijd zoveel”. De winkel is niet alleen voor mensen die spullen willen kopen: “Nee hoor! Het is hier rond de tafel vaak heel gezellig! Het lijkt wel een huiskamertafel, zo fijn. Dan is men creatief bezig en wordt er gezellig gepraat”. Mia Lamers werkt als vrijwilliger bij Belinda: “Oudere mensen schuiven hier vaak aan voor een babbeltje. Het is eigenlijk een soort inloophuis. Ach, Belinda kan geen nee zeggen, ze cijfert zichzelf weg. Als er van de klanten iemand ziek is, gaat ze er op bezoek. Het contact met de mensen is voor haar het allerbelangrijkste. Je merkt heel goed dat men persoonlijke aandacht hier heel belangrijk vindt”. Belinda merkt dat veel mensen eenzaam zijn: “Dan is een opbeurend woordje hier vaak al genoeg. Ja, er wordt hier veel gelachten, hoor! Zo lang ik het vol kan houden ga ik er mee door, maar ik ben wel afhankelijk van zo’n tien vrijwilligers, die mij altijd helpen”.