“Mijn hersens rusten nooit!”

“Ik loop niet te mauwen of te klagen, hoor!” 

Door Jan Boer

WAGENINGEN - Wageningen wil een stad zijn waar iedereen zich welkom voelt, ook mensen met dementie. Wageninger Hans heeft de diagnose Alzheimer: “Langzaam merkte ik dat ik moeite kreeg met het onthouden van straatnamen en verjaardagen. Je gaat trucjes verzinnen om het allemaal te omzeilen. Het wordt moeilijk om iets in de supermarkt te kopen, soms wist ik niet meer wat ik moest hebben. Je wordt sneller moe, want mijn hoofd blijft steeds maar door malen, dag en nacht. Mijn hoofd doet echt aan topsport, want mijn hersenen schakelen steeds maar door. Daar is geen rust meer, dat maakt mij doodmoe. Ik merk dat ik veel behoefte aan rust en regelmaat heb, maar ook dat ik meer moeite heb om goede zinnen te maken”. Hij legt zich niet neer bij de ziekte: “In mijn leven heb ik veertig jaar lang vele honderden sportevenementen georganiseerd, waar vele duizenden sporters aan deelgenomen hebben. Ja, pure gezondheid, daar zou onze gemeente zich eens echt voor moeten inzetten. Nu lig ik ‘s nachts in bed, waarbij mijn hoofd aan één stuk door bezig blijft met van alles. Zo organiseer ik ongewild in mijn hoofd elke veertien nachten een duursportwedstrijd. Dan heb ik werkelijk alles tot in details uitgedacht en afgerond. Na een paar weken gebeurt dit opnieuw. Dat kost me zóveel energie, steeds weer, week in, week uit. Ik kan er echt niets aan doen”. Hans heeft een dringend advies voor iedereen, die zo lang mogelijk gezond wil blijven: “Beweeg! Sport! Neem je lichaam serieus! Ga vaak naar buiten! Veel mensen zien hun lichaam als een gebruiksvoorwerp. Nee!! Je moet je lichaam serieus nemen, flink laten bewegen, gezond voeden en op zijn tijd je rust pakken”. Hij realiseert zich dat hij tientallen jaren vooral met zijn sportorganisatie bezig geweest is: “Dat was eigenlijk altijd hetzelfde. Zet daar voor je gezondheid iets totaal anders tegenover om jezelf goed scherp te houden en het andere af te zwakken. Ik móest het echter wel zo doen, ik was daar jarenlang zeven dagen per week mee bezig. Ja, ik denk dat ik daarvoor nu de tol betaal”. Toch denkt hij dat hij er nog steeds goed mee om kan gaan ondanks de extra handicap dat hij daarnaast ook slechtziend is en zich met een witte stok voortbeweegt. “Ik doe er niet moeilijk over, hoor. Het wordt een afscheid van het leven, daar ben ik bewust mee bezig, maar ik hoop dat ik nog wel een poosje over mijn lichaamsfuncties mag beschikken”, aldus Hans. Hij heeft nóg een advies voor mensen die gezond willen zijn: “Kom achter dat beeldscherm vandaan, beweeg, heb respect voor elkaar, zoek elkaar op, doe dingen samen en laat die fatbike staan”. Dan wijst hij naar de overheid: “Die heeft zo flink bezuinigd, dat er in het basisonderwijs nauwelijks nog gymleerkrachten zijn. Bouw je zelf goed op en denk goed na over je leven. Je lichaam als gebruiksvoorwerp? Daar reageert je lichaam niet positief op….” Hans zelf is onverminderd positief: “Ik ontmoet nu veel mensen die ik anders nooit ontmoet zou hebben. Het levert vaak zulke mooie gesprekken op. Ik loop niet te mauwen of te klagen, hoor. Hoe slecht ik ook zie, ik blijf positief”.