Vereeuwigd met grote liefde

WAGENINGEN De zomer toonde zich vorige week van zijn mooiste kant. Een blauwe lucht, volop zon en zomerse temperaturen. Ook stadion De Wageningse Berg ‘straalde’ op deze fraaie dinsdagmorgen. Op- en buiten het veld waren er volop activiteiten. De selectie van het Belgische KV Mechelen werkte zich op het veld ‘in het zweet’. In het businesshome ‘analyseerden’ oud-spelers, supporters en ‘Wageningse Berg-vrijwilligers’ de voetbaltransfers, de val van het kabinet en werd er uiteraard ook nog ‘even’ gesproken over ‘hun’ FC Wageningen en het alsmaar fraaier wordende stadion, waar onlangs aan weerszijde van de hoofdtribune prachtige doeken zijn opgehangen met afbeeldingen van supporters en clubicoon Charley van de Weerd.

,,Op een van die doeken staat mijn vader Roel”, glundert Kees van de Graaf (75), al zijn hele leven supporter van FC Wageningen en verzamelaar van alles wat maar met ‘zijn’ club te maken heeft. ,,Ik heb ook heel veel foto’s en in dat kader vroeg Arno Boon (directeur van BOEi en van de Stichting Future Center) om een selectie te maken van foto’s waar supporters opstaan. Op een van die foto’s staat ook mijn vader. Tot mijn grote vreugde werd ook die foto gekozen om op die doeken afgebeeld te worden.” Gezeten op de hoofdtribune op rij 9 plaats nummer 106, naast het fraaie doek en met zicht op trainend KV Mechelen en op het eveneens fraai in ere herstelde ‘kegel-scorebord’, haalt van de Graaf herinneringen op aan ‘die goede oude tijd’. De vader van van der Graaf werd op 9 juni 1915 geboren. Die 9e juni loopt als een rode draad door het leven van zoon Kees. ,,De eerste keer, dat Wageningen kampioen werd, in 1968, in de tweede divisie was op 9 juni 1968 en toen Wageningen voor het eerst naar de ere-divisie promoveerde was dat op 9 juni, in het jaar 1974. Dat was na het 1-1 gelijkspel tegen onze aartsrivaal Vitesse.”

Het faillissement van Wageningen deed van de Graaf senior veel pijn. ,,Hij werd heel stil. Voetbal, ook op televisie, interesseerde hem niet meer. Zijn grote liefde werd hem afgenomen. Vanaf eind jaren 30, begin jaren 40 ging hij vanuit Renkum waar hij, en ik later ook, woonde aan de Kerkstraat, pal naast het roemruchte Café Van den Born, al hier naar de Berg. Dan bouw je toch een hechte band met die club op. Daarom is het zo mooi, dat hij nu op dat fraaie doek vereeuwigd is met zijn grote liefde. Zijn vaste plek was achter het doel aan ‘de straatkant’, waar toen nog bankjes stonden. Hij was fanatiek, liep vaak naar de rand van het veld om vanachter het gaas spelers van Wageningen of die van de tegenpartij of de scheidsrechter even ‘toe te spreken’. Iedereen bij Wageningen kende hem dan ook. Daarom is ook de grote afbeelding die hier nu hangt zo kenmerkend. Het is een foto na afloop van de wedstrijd Wageningen-Vitesse op 3 februari 1974, die met 2-0 werd begonnen. Na die winst liepen blije supporters voor de hoofdtribune langs. Ik denk dat mijn vader een mooie opmerking heeft gemaakt, want je ziet alle mensen om hem heen naar hem lachen. Mooi toch?”