Middenvelders Imme van de Hoek en Xan de Waard excelleren

BILTHOVEN Het was zaterdagmiddag feest op het hockeycomplex van het Wageningse WMHC. Daar vierde de MO18-1 het kampioenschap in hun poule en door dat resultaat gaat het talententeam spelen in de landelijke competitie Super A. Dat je als WMHC-talent de Nationale en zelfs de wereldtop kunt bereiken bewezen inmiddels Imme van de Hoek (26) en Xan de Waard (27). Het in Renkum opgegroeide duo is niet meer weg te denken in de basisformaties van respectievelijk Den Bosch en SCHC. Zondagmiddag kruisten beiden in Bilthoven, de thuisbasis van SCHC, de degens en kwamen elkaar op het middenveld regelmatig tegen. Hun onderlinge duel eindigde evenals de wedstrijd (1-1) onbeslist.

Op het drukbevolkte sportpark van ‘De Stichtsche’ waren beide ploegen, de nummers een en twee van Nederland en met maar liefst veertien Oranje-internationals binnen de lijnen, aan elkaar gewaagd. Ook de beide Renkumse kemphanen wilden niet voor elkaar onderdoen. Zij vochten menig duel met elkaar uit, maar ook daar kwam geen winnaar uit. Toch leek SCHC door de treffer van Mette Winter als winnaar uit de strijd te komen, maar zoals zo vaak was het strafcornerkanon van Den Bosch en van Oranje, Frédérique Matla, die in de slotminuut met haar specialiteit voor de beslissing zorgde (1-1). Dat zorgde voor wisselende ‘Renkumse’ stemmingen.

,,Knap, dat we ons toch nog hebben teruggevochten”, glunderde Imme, die veel vertrouwen van haar coach Marieke Dijkstra krijgt. ,,Ik sta nu twee jaar op deze positie, kreeg ook de tijd om daarin te groeien en die kans heb ik gepakt. Ik speel in de as van het veld, gaatjes dichtlopen, maar ook verricht ik veel verdedigend werk en waar kan trek ik mee ten aanval.” In haar middenveldacties was haar oud-plaatsgenote vaak haar tegenstandster. ,,Xan speelt wat aanvallender, maakt meer acties, mijn taak was daar de angel uit te halen. Een rol die mij wel past.” Ze wil die rol nog wel even blijven vervullen. ,,Ik zit inmiddels alweer in mijn achtste seizoen en combineer dat met mijn werk als fysiotherapeut in Tilburg waar ik ook woon.” Maar ook in Renkum, bij haar ouders is ze nog regelmatig. ,,Ik studeer in Utrecht ook nog kinderfysiotherapie en dat combineer ik dan vaak met een bezoek aan Renkum.” Xan de Waard was wat somberder gestemd. ,,Als je de wedstrijd een minuut voor tijd weggeeft is dat natuurlijk zonde. We probeerden wat nieuwe dingen uit en dat ging best goed. Daar was ik wel tevreden over.” De status binnen haar club is groot, ze is de aanvoerder (ook van Oranje waarvoor ze inmiddels al 201(!) interlands speelde) en die rol vervult ze met verve. ,,Ik coach veel en als het moet ga ik, zoals je vanmiddag ook wel hebt gezien, de strijd aan met de scheidsrechters.” Ook zij is Renkum niet vergeten. ,,Mijn ouders wonen er nog altijd. Ik heb het best wel druk met het hockey, daarom kom ik er wat te weinig, maar het blijft toch een soort van thuisbasis.” Vervolgens wordt haar status nog duidelijker, handtekeningen op sticks, shirts en foto’s en de nodige selfies zorgen ervoor, dat ze als laatste van kunstgras stapt.