‘Wageningse’ presentatie van boek Annemiek van Vleuten

WAGENINGEN Wie Annemiek van Vleuten zegt, zegt Wageningen. Maar natuurlijk borrelen ook al haar wielersuccessen onmiddellijk op. Maar ook vallen, opstaan en de drive om beter te worden. Die ingrediënten vormen dan ook niet voor niets de basis van haar onlangs in Wageningen gepresenteerde boek.

Door Dick Martens

Annemiek is deze woensdagmiddag al vroeg aanwezig bij Boekhandel Kniphorst, waar haar boek ‘Vallen, opstaan en de drive om beter te worden’ voor het eerst aan het grote publiek getoond zal gaan worden. ,,Naast dat ik in eerste instantie eigenlijk geen boek wilde, wilde ik nu het er toch van is gekomen het persé als eerste in Wageningen ten doop houden”, legt ze uit. ,,Geen grootse presentatie, maar wel met de mensen die dichtbij mij staan.” 

MOEDERSCHAP Natuurlijk hoort moeder Ria van Vleuten daar absoluut bij. Met haar zo kenmerkende stralende glimlach begroet ze haar dochter, maar daarna direct haar kleinzoon Alex, die inmiddels deel uitmaakt van de familie. Saillant detail is, dat bleek, dat Annemiek ‘midden in het schrijfproces’ in januari 2025 zwanger bleek te zijn. ,,Ik had mij er al een beetje op voorbereid, dat dat niet meer zou lukken.” Maar op 9 september werd Alex Quitin Antony Abad van Vleuten in  het ziekenhuis in Nijmegen geboren. ,,Oscar en ik zijn dan ook hartstikke dankbaar. Het moederschap geeft echt een hele nieuwe dimensie aan mijn leven.” Maar ook dat ze dat geluk met haar moeder kan delen. ,,Samen met mijn moeder heb ik prachtige wielerherinneringen kunnen delen, maar dat ik ook dit nog met haar mag delen, dat ze oma is geworden, is echt heel, heel waardevol.”

ENORME EER Inmiddels zijn de meeste gasten waaronder ook burgemeester Floor Vermeulen en de schrijver van het boek, Dennis Boxhoorn, binnen en kan de officiële presentatie beginnen. De openingswoorden komen van Francis Wehkamp: ,,ik ben de trotse uitgeefster van dit fantastische boek”. Naast de trots van het mogen uitgeven van het boek, ‘dat er moest komen’, zat er voor Francis ook nog een klein persoonlijk randje aan. ,,Niet alleen dat ik Annemieks carrière met meer dan grote belangstelling heb gevolgd, maar ook omdat Annemieks zus Marian en ik in Vorden met elkaar in de klas hebben gezeten. Jaren later zag ik Annemiek uitgroeien tot wereld- en Olympisch kampioen, iemand die koerste met een ongelooflijke combinatie van intelligentie, lef en discipline. Toen de kans kwam dat wij haar boek mochten uitgeven voelde dat als een enorme eer.” ‘Eervol’ voelde het ook voor schrijver Dennis Boxhoorn. ,,Ik denk, dat ik wel 75 uur gespreksstof had, een keer of 12 ben ik naar Wageningen gereden voor een warme lunch bij Annemiek aan tafel, waarbij Oscar altijd voor de koffie zorgde. Ik vond het een fantastische eer, waarbij ik bloed, zweet en tranen heb meegemaakt. Maar ik vond het vooral geweldig dat we het allemaal samen hebben gedaan.” Daar haakte Annemiek direct op in. ,,Ik moet je echt nageven, dat je oog hebt voor detail. Die heb je ook boven weten te halen, details waar ik helemaal geen weet meer van had. Ik heb wel al mijn logboeken aan Dennis beschikbaar gesteld, daarmee gaf ik toegang tot alles. Daar stonden ook al mijn blessures in. Ik had er heel veel, die ik eigenlijk onder het tafelkleed had willen schuiven.” Dat leidde onder andere tot Dennis’ opmerking: ,,Wat viel je vaak.” Het antwoord van Annemiek was even eerlijk als ontnuchterend: ,,Dat valt toch wel mee over een carrière van 18 jaar? Maar als je dat allemaal in één boek propt is dat best veel.” Vooral ook door de goede vragen die Dennis aan haar stelde leverde het boek een reflectie van Annemieks carrière op. ,,Oude mailtjes die ik naar mijn vader, sportpsychologe en trainers stuurde. Alles kreeg je boven water.”

ONBEDAARLIJK HUILEN Er werd zelfs een voor Annemiek nog onbeantwoorde vraag ontrafeld. ,,Ik was in de voorbereiding op mijn laatste Tour de France weer naar mijn vaste uitvalsbasis, Hotel Interalpen in het Italiaanse Livigno, gegaan. Toen ik van daaruit naar Frankrijk ging en voor het laatst de deur achter mij dichttrok, moest ik onbedaarlijk huilen. Op de fiets en wel een uur lang. Voor ik met Dennis ging werken wist ik niet waar dat vandaan kwam, maar door de vragen van Dennis kwam boven water, dat ik zo emotioneel was omdat ik tot de conclusie kwam: ‘Ik was renster af’. Ik moest weliswaar de Tour nog rijden, maar ik besefte dat het de allerlaatste keer was dat ik mij op die plek op iets groots aan het voorbereiden was geweest. Ik zou er nooit meer terugkeren om een groot doel voor te bereiden. Daar waar ik altijd zo veel lol had, mijn batterij kon laden of mij voor te bereiden op Rio.” ‘Het hoofdstuk Rio’, de afschuwelijke val, die bij iedereen nog op het netvlies gebrand staat, ontbreekt natuurlijk ook niet in Annemieks boek. Sterker nog, het is het allereerste hoofdstuk, waarin ook het woord ‘veerkracht’ centraal staat. Op de vraag waar dat vandaan komt en ook haar bijbehorende mentaliteit is Annemiek kraakhelder: ,,Een deel zit in mijn DNA”, direct wijzend naar haar glunderende moeder. ,,Dat is lekker als je de positieve instelling van je moeder en van je vader hebt meegekregen.” Ook de oorbellen die ze van haar vader kreeg, de WK in Bergen, ‘de solo’ en haar hechte band met Marianne Vos komen uiteraard ter sprake. En haar 12 inzichten, levenslessen die Annemiek leerde en graag over wil brengen. En hoewel ‘een biografie’ niet op haar wensenlijstje stond is Annemiek trots en blij dat het boek er uiteindelijk toch is gekomen.